وقتی چیزی را به کودک تذکر می دهید و او قبول نمی کند ،اگر خطری او را تهدید نمی کند، اجازه دهید پیامد رفتارش را خودش تجربه کند ...
مثلا شما به کودک می گویید:
اگر اسباب بازیت را پرتاپ کنی ،میشکند
و او همچنان رفتارش را تکرار کرد ،شما فقط نتیجه عملش را بگویید و محیط را ترک کنید .
اگر باز تکرار کرد ،بگویید اگر شکست دیگر از این اسباب بازی نداری و برایت نمی خرم و از اتاق بروید .
اگر مدام حرفتان را تکرار کنید، سبب لجبازی او می شوید .
پس اجازه دهید خودش به نتیجه مورد نظرمان برسد .
دیدن بازخورد عمل :
۱.سبب اعتماد کودک به حرفهای شما می شود .
۲.چون شخصا تجربه کرده است ،فراموش نمی کند.
بعد از آن هرگز نگویید:دیدی گفتم .
سرزنش و نصیحت ممنوع...
بعد از آن یا در موردش حرفی نزنید یا فقط با او همدردی کنید و بگویید من هم یک دفعه این اتفاق برایم افتاد؛فهمیدم که دیگه تکرار نکنم.
هدف ما تحقیر یا سرزنش کودک نیست ،بلکه تجربه شخصی اوست و تا تجربه نکند مهارتی کسب نمی کند.
عقدۀ ادیپ بین 4 تا 6 سالگی ، به این معناست که : پسر در این ایام گرایش جنسی و جسمی به مادرش دارد و به همین جهت است که می تواند یک زمینه قهر و خشم نسبت به پدرش داشته باشد یا بعضی از اوقات طلاق یا مرگ پدر را خیلی اهمیت نمی دهد ، به دلیل اینکه میخواهد به مادر چسبیده باشد. بیشتر پسر بچهها این ایام را کم یا زیاد می گذرانند !
عقده الکترا
الکترا برعکس ادیپ ، مربوط به دختر است.
دختر بچه هم بین 4 تا 6 سالگی و برخی اوقات از 3.5 سالگی گرایش جنسی و جسمی به سمت پدر پیدا می کند. به همین جهت با مادر مسئله پیدا میکند. حال اگر پدر و مادر به درستی برخورد کنند بچهها این عقده را پشت سر میگذارند و پسر با پدر و دختر با مادر خودش را همانند می کند.
مثلا راجع به پسر باید بیشتر سمت پدر باشه ، وقتشو با پدر بگذرونه ، خصوصا از 4 سالگی بیشتر در ارتباط با پدرش باشه و مادر پسرشو هول بده بسمت پدرش و در خصوص دختر برعکس ... !
در حالیکه اگر بچه ای عقده ادیپ و الکترا را پشت سر نگذارد علاوه براینکه از نظر تمایلات جنسی مشکلاتی را پیدا میکند ...
در بزرگسالی یا بسیار زیاد میخواهد و با هر کسی همخوابه میشود یا اصلأ این تمایلات را دوست ندارد و به عنوان امر بد کثیف چنین و چنان نگاه میکند و معمولأ میتواند به سوی بزرگسالان یا خیلی بزرگسال تر از خودش خصوصا در دختران گرایش پیدا کند !
اختلالات شخصیتی هم در این اشخاص تقریبأ قطعی است ، در دخترها حالتهای هیستیریانیک و نوع شدید هیجانی و ناپایدار و در پسرها حالتهای خود شیفتگی خودش را نشان می دهد !
اشتباهاتی که کودک را بدغذا می کند
کلنجار رفتن با کودک در هنگام غذا خوردن یکی از اشتباهاتی است که والدین ناخواسته انجام می دهند و با جایگزین کردن برخی خوراکی ها در تغذیه ی او ، کودک را بدغذا می کنند.
کودک بدغذا را شما تربیت می کنید!
تصور ذهنی ما درباره کودکان این است که همه آنها به طور ذاتی و طبیعی باید به غذا خوردن علاقه داشته باشند و زمانی که گرسنه شوند به راحتی سر سفره یا میز بنشینند تا غذایشان را بخورند اما حقیقت این است که برخی از کودکان برای این که به اندازه ای کافی غذا بخورند. می خواهید فرزندتان شادتر و سالم تر غذا بخورد؟ شاید هفته ها با او جنگیده باشید تا بالاخره موفق شده اید نوشابه را از رژیم غذایی اش حذف کنید. حتما با خود فکر می کنید کار بزرگی انجام داده اید و آنقدر در این نبرد خسته شده اید که اصلا دلتان نمی خواهد یک عادت غذایی بد دیگر فرزندتان را قطع کنید. اما به شما توصیه می شود چند قدم کوچک بردارید تا عادت غذایی فرزندتان برای همیشه اصلاح شود. همچنین این راه کارها از اضطراب های هنگام صرف غذا می کاهد.
1- سرتان شلوغ باشد و وقتی برای ایشان نداشته باشید. کودکان مثل گیاهان روز به روز رشد می کنند. آنها به توجه و جهت گیری منظم نیاز دارند.
2- نمونه ی بدی باشید!
دومین چیزی که والدین انجام میدهند به کودکان خود این اطمینان را بدهید که نتیجه ی تلخ و ناگواری بدست خواهد آمد! بعضی از مردم می گویند نزاع در مقابل بچه ها عواقب منفی دارد. همه دعوا می کنند، چه در مقابل بچه ها و چه در خصوصی، قطعا مخرب خواهد بود، اما مخرب ترین چیزها دعوا کردن نیست بلکه چگونه نزاع کردن و چگونه حل کردن مشکلات است.
3- دائماً ابراز نارضایتی و ناراحتی کنید!
جالب است که والدین حتی نمیدانند که ابراز نارضایتی کردن و نق زدن چه تاثیر مخربی بر روی کودکان دارد!
4- هیچ خط قرمز و اجباری برای کودکان خود نداشته باشید!
یکی از بهترین راه ها برای از بین بردن کودکان بدون اینکه هیچ تلاشی انجام دهید این است که هیچ جبری نداشته باشید و مرزها و حدودی را برایش روشن و معین نکنید! بسیار ساده است... فقط کافی است بچه های خود را دوست داشته باشید و معتقد باشید که تا زمانی که شما خودخواهی یا احساس رد شدن را ایجاد نکنید، درست خواهد شد. لبخند زدن و اعتماد به نفس ذاتی دل های شیرین خود را باور کنید و اعتماد کنید که روزی آنها رشد خواهند کرد و مسئولیت اعمالشان را خواهند گرفت!
5. برای انتخاب دوستانشان آنها را به حال خود بگذارید!
بچه ها خردمند نیستند آنها هنوز عواقب انتخاب های غلط را درک نمی کنند. آنها نیاز به راهنمایی و نظارت دارند تا زمانی که حداقل حدود بیست سال سن داشته باشند - گاهی کمی شاید کمی کمتر. در مورد زمانی که بچه ها از کالج فارغ التحصیل می شوند، آنها به اندازه کافی عاقل هستند تا از شر بدی بی تفاوت باشند.
6- در نهایت شما میتوانید فرزندان خود را از بین ببرید با مسئولیتی را به عهده ی ایشان محول نکردن و یا پاسخگوی تصمیمات و اعمال خود نبودن.
اگر از اهمیت بازی درمانی در تهران برای کودکانتان مطلع هستید از دکتر مونا فلسفی کمک بگیرید