روانشناسی تربیتی ، بیشتر حاصل جمع دو علم روانشناسی و تربیت است.
شناختی که از روانشناسی تربیتی به دست میآید در فعالیتهای کلاس درس و مدرسه مورد استفاده قرار میگیرد.
این علم، یک علم پیچیده است و در دین، فلسفه و روانشناسی محض که شامل مطالعات آزمایشگاهی روی حیوانات است، ریشه دارد.
از آنچه ذکر شد، میتوان هدفهای ویژه روانشناسی تربیتی را به اختصار اینگونه بیان نمود:
الف. فراهم کردن اطلاعات و شناختهای عملی یا کاربردی
بینش در معنای کامل اصول روانشناسی تربیتی ، نه برای حفظ کردن یا بهخاطرسپردن، بلکه به عنوان ابزاری که در آموزش و پرورش موثر، مورد استفاده قرار میگیرد.
ب. مهارتها و تواناییها
مهارت در انتخاب، ساختن و کاربرد وسایل و فنون خاص ارزشیابی درسی و رشدی محصلان.
توانایی هماهنگ ساختن کوششهای مدرسه با اصول رشد و تکامل محصلان.
توانایی برانگیختن محصلان به حداکثر تلاش در رسیدن به هدفهای مطلوب.
پ. ایجاد گرایشها، رغبتها و درک(ارجگذاری)
شناخت محصل به عنوان یک ارگانیزم در حال رشد و تکامل، شناختن و درک ارزش و مقام او و اعتقاد نامحدود به اینکه محصل میتواند، رشد کند.
یک ذهن باز و انتقادی نسبت به روششناسی و درک نقش تحقیق در اصلاح آموزش و پرورش .
رغبت فزاینده در روانشناسی یادگیرنده و کاربرد آن در کلاس.
هدف غایی روانشناسی تربیتی عبارت است از، توانا ساختن معلم در کاربرد مفاهیم و اصول روانشناختی در اصلاح عمل آموزش و پرورش
روانشناسی تربیتی
محتوای روانشناسی تربیتی
که به صورت کلی محتوای روانشناسی تربیتی را در ارتباط با مطالعه علمی رفتار تشکیل خواهد داد .
که با آن که در این تعریف عمل و کاربرد بیشترین نقش را به ایفا کردن میپردازد .
ولی طرفدار های این نظر نقشه تحقیقی روانشناسی تربیتی را منکر نمیشود.
و ضمن آن که تحقیقات او را در رابطه با روانشناسی تربیتی میدانند پیشنهاد میکنند.
از مسیری که روانشناس میرود به این معنی می باشد که قبل از انجام دادن.
هرگونه تحقیق و پژوهش به بعضی از معیارهای زیر که در رابطه با مطالعه علمی دارای ارزش می باشد توجه کنند.